De dag mijn wereld veranderde voor altijd | NL.DSK-Support.COM
Ouderschap

De dag mijn wereld veranderde voor altijd

De dag mijn wereld veranderde voor altijd

Stilte kan dus erg luid.

Ik herinner me dat soort oorverdovende stilte, dus zeer goed.

De dokter had net verliet de kamer. Hij deed verontschuldigen zichzelf... Maar ik had geen idee waarom hij de kamer verliet.

We zaten daar. De stilte nog steeds in onze oren

Ik bleef staren op de klok, 13:02

Ik hoorde hem. Ik hoorde zijn zucht, het was niet zijn normale zucht, het was de zwaarste, luidste meest hartverscheurende zucht die ik ooit had gehoord. Ik kon hem niet aankijken.

Hij stond op. "Jezus Christus" Hij liet zich snikken.

Langzaam Ik keek naar hem op. Zijn hoofd werd opknoping vanaf de tranen nu viel van zijn neus.

Ik keek weer naar de stoffige oude klok, 01:14

"Sorry daarvoor." De dokter was weer terug.

Ik veegde mijn ogen als D ging weer zitten, wreef over zijn gezicht met een verfrommeld weefsel.

"We hebben een afspraak opgezet met een genetische counselor voor u beiden," gaf hij D een tissue. "Die zal volgende week" zuchtte hij. Het nemen van een diep adem, sloot hij zijn ogen, hij langzaam uitgeademd.

Ik keek naar zijn grote borst stijgen en dalen. Ik keek weg als zijn ogen open rug stak. "I... I" stamelde hij. "Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer het me spijt. Ik weet dat dit erg schokkend nieuws. Ik zal er zijn, voor u beiden en Ethan, wanneer je me nodig hebt. Ik ben diep, diep sorry. We... Ik... We gewoon niet komen over deze aandoening. We doen het gewoon niet..." ik weet zeker dat hij nog praten toen ik plotseling merkte dat ik opstaan, het verzamelen van de enkele folder die hij had ons een uur eerder overhandigd.

"Oh, Miss Smyth, ik ben niet... Je niet kan.."

"Doctor Browne," Ik wist dat mijn stem trilde als mijn onderlip wiebelde "Je hebt me net verteld dat mijn zoon is.." Ik kon het niet zeggen. Mijn ogen prikten als mijn borst ingestort, ik had nooit echte hart-break voelde tot op dat moment.

Ik had geen controle.

Alles ging zwart.

Ik herinner me D wrijven mijn hand als verpleegkundige probeerde me te water te geven. Doctor Browne stond over me heen. "Je bent ok Miss Smyth, de verpleegkundige hier en de heer Renton gaan om u te helpen nu," hij knikte naar de verpleegkundige, dan bij D. Ik haalde ze allebei van me af, ik bracht mezelf om mijn voeten en dronk het ijs -koud water.

D wreef mijn rug, zijn ogen helemaal rood en waterig. Hij deed zijn mond niet open. Ik denk dat hij bang dat hetzelfde zou gebeuren met hem was.

Ik begrepen.

Dat was in feite het enige wat ik begreep dat hele hele week.

Dat was de week de mooie arts zitten in zijn stoffige kantoor vertelde ons dat onze eerstgeboren zoon, Ethan, stervende was aan een ongeneeslijke aandoening, de zogenaamde Hunter Syndroom.

Volg Ger op haar website of op Facebook.