O solo mio! | NL.DSK-Support.COM
Levensstijl

O solo mio!

O solo mio!

Nia Magoulianiti-McGregor bezoekt Griekenland in haar eentje en voldoet aan een fantastische Italiaanse familie...
Ik ben zo ziek van het bevriezen door middel van een Highveld winter en dus behoefte aan een goedkope all inclusive vakantie http://www.cheapholidays.com/ dat ik boek een ticket naar Mykonos voor twee weken. Alleen voor mij, mezelf en I.
'Ben je gek geworden?' mensen zeggen. 'Wie zal je praten?'
Oh nee, ik beginnen zich zorgen te maken. Wie zal ik je even spreken? En oh, de laatste keer dat ik ging op vakantie naar Mykonos was met mijn ex-man en zoon toen we een gelukkig, gezin.
Zou ik beginnen hang naar een vorig leven?
Een paar vrienden gaan nadenken over mee te gaan. Niets werkt. Data botsen.
Vlakken opvullen. Ik begin in paniek over het feit dat eenzaam. Maar ergens in mijn achterhoofd wil ik proberen dit te doen.

Ik pak mijn koffer echt goed. Tal van boeken, witte jurken, tops, enkelbanden, kikois en voldoende homeopathie een alternatief apotheek te starten en, ja baby, een pakje condooms.
Een week voordat ik moeten vertrekken, ik breken in een uitslag. Ik denk dat het van stress

De tests terugkomen positief voor de ziekte van Pfeiffer, ook bekend als de 'tiener kissing disease'. Ik ben uitgeput en kan me niet herinneren zoenen niemand. De uitslag ruimt woensdag. Ik krijg roze ogen op donderdag. Ik vlieg uit vrijdagavond.
Ik duw schuldbewust naar de lange wachtrij bij de luchthaven. De Griekse man knipoogt achter me aan en zegt: 'Endaxi, gaan we door met elkaar.'
Ik zwaai mijn tas nemen en, op de luchthaven van Athene, golf Yiannis een opgelucht afscheid ook. Het is moeilijk te worden gekletst om 04:00
ik wachten en wachten om te worden herenigd met mijn koffer. Ik ben de laatste, eenzame persoon op de lopende band bij de luchthaven van Mykonos. Ik meld dit ontbreekt, verslagen.
'Maak je geen zorgen,' zegt de bagage handler vrolijk, 'het zal waarschijnlijk komen morgen, hè?' Ik heb niets dan de kleren op mijn rug en de inhoud van mijn handtas (tandenborstel, tandpasta en, godzijdank, een broodnodige fles Rescue Remedy).
Toch, ik hou van mijn kamer aan de lieve kleine zelfstandige plek die is ongeveer 10 minuten lopen van het nudist Paradise Beach. Maar nu is het 35 graden en ik heb een duik. Met geen bagage 'no bikini, geen hoed, helemaal niets' een naakt strand is echt de enige plek om te gaan. Ik pak een badhanddoek, koop wat zonnebrandolie onderweg en ga naar het paradijs.

Zeer weinig mensen zijn eigenlijk helemaal naakt

Ik ben winter-wit, aan de verkeerde kant van 49 en alleen. Mijn cellulitis heeft betere dagen gekend. Maar het water is helder en prachtig, en ik ga niet zwemmen in mijn slipje pop! Het is het moment van de waarheid. Het is net als het spel dat we gebruikt om te spelen met hibiscus bloemen als kinderen.
'Ze trekt haar schoenen, ze trekt haar top, ze trekt haar jeans, ze trekt haar slipje.' Ik ben zo nekkid als de dag dat ik geboren werd. Ik loop naar de warme blauwe zee. Ik weet dat mijn bum wordt wiebelen en mijn borsten zijn wispelturige karakter. Ik ben gewoon opgelucht ik had geen tijd om een frans was voordat ik vertrok te hebben.

Iemand eigenlijk met me praat

In feite ben ik uitgenodigd voor het diner door Claudio, een Italiaanse advocaat die ook op zijn eigen.
Ik begin om te ontspannen. Ik krijg een beetje een kleurtje. Mijn roze ogen is verdwenen. Mijn haar ziet er goed uit. Ik denk aan mijn ex, maar ik heb hem niet missen, alleen het gezicht crèmes in mijn koffer.
Mijn koffer komt twee dagen later. Ik ben beschaamd hoe vol het is. Ik heb een Zen moment waarop ik besef hoe weinig ik echt nodig op deze vakantie.

De volgende dag, vier jonge Italianen bewegen in naast de deur.

Ze hebben pasta en wijn en één (Rosario) bracht zelfs bracht zijn moeder. Ze nemen me en flirten met mij op hetzelfde moment. Charmant Alessandro is een familie counselor en biedt mij een Shiatsu massage. No, grazie!
Gorgeous Ramundo, 28, is een treinbestuurder en biedt me iets interessanter. Eh, nee, grazie (maar ik ben zwaar in de verleiding.)
Enrico drinkt mijn whiskey, maar maakt me pasta. Ze kopen me diner. Ze noemen me 'eeenteresting'. Al in mijn hoofd, ik ben Sophia Loren. Ze zei ooit: 'Niets maakt een vrouw mooier dan de overtuiging dat ze mooi is.' En plotseling ik geloof!