Hoe kanker de immuuncellen ontvoert - en wat we erover kunnen doen | NL.DSK-Support.COM
Gezondheid

Hoe kanker de immuuncellen ontvoert - en wat we erover kunnen doen

Hoe kanker de immuuncellen ontvoert - en wat we erover kunnen doen

Door Thomas Caspari, Bangor University

Kankercellen spelen vies om te krijgen wat ze willen. Ze zijn overleving kunstenaars met een sterke crimineel streak. Ze omringen zich met een beschermend schild van extra-celmateriaal en zet aanvoerlijnen door het aantrekken van nieuwe bloedvaten.

Om beide doelen te bereiken, ze stellen immuuncellen honing val door het vrijgeven lokstoffen in de vorm van boodschapper-moleculen die lokken immuuncellen naar de groeiende tumors. Op de kanker site, de ontvoerde immuuncellen vrijkomen van hormonen voor een nieuwe bloedvaten om de tumor te begeleiden en te helpen bouwen aan een beschermend schild.

Een sociaal netwerk

Een fascinerend inzicht in de ingewikkelde sociale netwerk van kankercellen is zojuist verschenen in The EMBO Journal. Twee Britse onderzoeksteams gevestigd in Bristol en Edinburgh, en van een Deens team gevestigd in Aarhus, melden dat pre-kankercellen redirect immuuncellen van nabijgelegen wonden om hen te helpen groeien. Kankercellen lijken de signalen, die normaliter op plaatsen van weefselbeschadiging worden losgelaten en neutrofielen uit ontstoken wonden knijpen. Neutrofielen zijn de meest voorkomende (40% tot 75%) type immuuncellen en de eerste-responders op plaatsen van weefselbeschadiging.

Nicole Antonio, Marie Bønnelykke-Behrndtz en Laura Ward maakte gebruik van de doorschijnende stadium van jonge zebravis (modelorganisme in dierproeven) om video's van het verplaatsen van neutrofielen vast te leggen. Deze beweging leiden zij geïnduceerde klonen kankercellen groeien in de zebravis en toegebracht laser wonden naast hen. In afwezigheid van kankercellen, de snel aangeworven neutrofielen bleef voor maximaal vier uur op de aangetaste locatie. Echter in de aanwezigheid van kankercellen, werden ze afgeleid uit de wond en een bezoek aan de nabijgelegen klonen.

Het team heeft ook bewijs voor een directe interactie tussen de ontvoerde neutrofielen en de kwaadaardige cellen. Tijdens hun “chat”, die tot duurde tot 90 minuten, de immuuncellen bracht een chemische bekend als prostaglandine E2 om de groei van de nabijgelegen kanker kolonies te stimuleren.

Welke van de menselijke risico's?

Hun baanbrekend werk verhoogt natuurlijk de belangrijke vraag of menselijke kankercellen af ​​te trekken dezelfde vuile truc.

Er is reeds vastgesteld dat de zweren van melanoom, de zeldzaamste maar de meeste dodelijkste vorm van huidkanker, is een slechte prognostische indicator. Dus de teams vervolgens geanalyseerd menselijk melanoom monsters genomen van patiënten met verschillende gradaties van zweren. Zij vonden een 15-voudige toename van neutrofielen uit monsters van niet-ontstoken melanomen tot matig zweervorming laesies, en een 100-voudige toename van niet-ontstoken overmatig zweren laesies.

Dit toont aan dat sommige menselijke kankercellen delen het vermogen om immuuncellen ontvoeren en misbruiken in hun voordeel. Het vormt ook de vraag of kankerchirurgie kwaadaardige cellen in staat kan stellen om te overleven wanneer wonden ontstoken raken. Een recente analyse van borstkanker operaties inderdaad gesuggereerd dat het gebruik van anti-inflammatoire geneesmiddelen zoals ketorolac gegeven aan patiënten voor en na de operatie leidt tot een lagere herhaling van hun borsttumoren. Hun spannende bevindingen kunnen ook verklaren waarom aspirine, die blokkeert de aanmaak van prostaglandine E2 zo efficiënt, vermindert het risico op het ontwikkelen van verschillende vormen van kanker.

De nieuwe waarnemingen kan de weg vrijmaken voor een nieuwe anti-kankertherapieën indien het zou mogelijk zijn om de ontvoerde neutrofielen te zetten in een Trojaans paard die pre-maligne cellen zou doden. De hoge impact van hun werk illustreert ook de kracht van de internationale samenwerkingsverbanden die veel krachtiger is dan de som van de individuele bijdrage in wetenschap en onderzoek naar kanker zijn.

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op het gesprek. Lees het originele artikel.